اخبار یادداشت

اکسیوس گزارش داد مذاکراتی غیرمستقیم میان تهران و واشنگتن، با میانجی‌گری پاکستان، مصر و ترکیه در جریان است. این گفت‌وگوها حتی به سطح تبادل پیام میان ویتکاف و عراقچی رسیده، اما هنوز فاصله معناداری تا توافق وجود دارد. برآورد منابع این است که احتمال دستیابی به توافق فوری پایین است، اما این مسیر «آخرین فرصت» برای جلوگیری از تشدید شدید جنگ تلقی می‌شود.

درحالی‌که نگاه افکار عمومی به جنگ‌ها معمولا بر تلفات انسانی و پیامدهای سیاسی متمرکز است، بُعدی عمیق‌تر، خاموش‌تر و به‌مراتب ماندگارتر از این بحران‌ها اغلب نادیده گرفته می‌شود: تخریب گسترده محیط زیست و برهم خوردن تعادل‌های شکننده اکولوژیک. حملات نظامی و انفجارهای صنعتی، به‌ویژه در مناطق حساس انرژی، نه‌تنها زیرساخت‌ها را نابود می‌کنند، بلکه آلودگی‌هایی را به هوا، آب و خاک تحمیل می‌کنند که اثرات آنها ممکن است سال‌ها و حتی دهه‌ها باقی بماند.

دنیای اقتصاد: یک استاد دانشگاه تهران در یادداشتی نوشت: ثبت نظام‌مند روایت‌های قربانیان و شاهدان جنایات جنگی، یکی از مهم‌ترین ابزارهای حفظ حقیقت تاریخی، تحقق عدالت و پیشگیری از تکرار خشونت است.

زندگی در ایران امروز، بیش از هر چیز، تجربه‌ای از «تعلیق» است؛ تعلیقی نه صرفا در سطح روانی، بلکه در لایه‌های عمیق ساختاری، نهادی و افق‌های معنایی جامعه. این تعلیق، وضعیتی گذرا و لحظه‌ای نیست، بلکه به‌مثابه یک منطق مسلط بر زیست روزمره عمل می‌کند؛ منطقی که در آن، تصمیم‌گیری‌ها به تعویق می‌افتند، افق‌ها کوتاه می‌شوند و کنش‌ها در حالت نیمه‌تمام باقی می‌مانند. در چنین وضعیتی، جامعه نه در وضعیت ثبات قرار دارد و نه در وضعیت گذارِ روشن، بلکه در میانه‌ای مبهم و فرساینده، معلق مانده است.

جنگ که تمام شود اقتصاد کشور تازه‌وارد میدان مین خواهد شد. این جمله شاید خلاصه‌ترین توصیف وضعیت کشور در آن روز باشد. جایی که پایان درگیری نظامی به‌ جای ایجاد ثبات فوری، مجموعه‌ای از عدم‌ تعادل‌های عمیق اقتصادی را به سطح آورده و بازارها را وارد فاز جدیدی از سردرگمی خواهد کرد.